زحمت کشان جامعه

کارگران جهان هر ساله در اول ماه می، روز کارگر و سالروز جان باختگان راه آهن شیکاگو دور هم جمع شده و در سراسر جهان اعتراض خود را به سرمایه و صاحبان آن اعلام می دارند وعلی رغم محدودیت ها و مانع تراشی ها و حتی برخورد خشونت آمیز پلیس در برخی کشورها، مطالبات و خواست های برحق خویش برای زندگی شایسته و به دور از تبعیض و استثمار را به گوش جهانیان می رسانند.

با وجودی که در کشور ما این روز به عنوان روز کارگر شناسایی شده است اما اجازه تجمع در این روز به کارگران داده نمی شود مگر در قالب برگزاری مراسم های  فرمایشی و رسمی در سالن های سرپوشیده که خود کارگران اجازه سخن گفتن از خویش را ندارند و باید شنونده سخنان غیر خویش باشند که از آنها سخن می گویند، تعریف و تمجیدشان می کنند، و در آخر با هدایایی ختم کار را اعلام می دارند تا باز به کارگر یادآوری شود که به جز از خود از دیگری انتظاری نداشته باشند و دلسوزی غیر خویش را باور نکند.

سال 90 برای جامعه ایران و بخصوص کارگران سال خوشایندی نبود. افزایش تورم وضع معیشتی کارگران را اسفبار ساخت. کالاهای اساسی مورد نیاز جامعه حتی واردات بونجل چینی با افزایش قیمتی که به خود دیدند بیش از پیش برای قشر کم درآمد جامعه دست نیافتنی شدند. در چنین وضعیت کابوس واری آیا کارگران توانستند با دستمزد تحقیرآمیز 330 هزار تومان در سال 90 نیازهای خود و خانواده هایشان را تامین کنند؟

آیا مسئولین و به اصطلاح نمایندگان کارگران در شورای عالی کار تدبیری برای بهبود وضعیت وخیم اقتصادی کارگران اندیشیده اند؟مهم تر از همه آیا خود کارگر این آمادگی را دارد که برای احقاق خواسته های خویش کارفرما و نامسئولین را به چالش بکشد؟ این موارد جزو مسائلی است که امروز طبقه کارگر در ایران با آنها روبرو است.

واقعیت این است امروز ما کارگران فقر و تبعیض را با پوست و استخوان احساس می کنیم و  این خانواده های ما هستند که قربانی سیاست های نادرست مسئولین و زیاده خواهی کارفرمایان و صاحبان سرمایه می شوند و این ما هستیم که با سیلی صورت خود را سرخ نگه می داریم. قرار بود با اجرای قانون هدفمند کردن یارانه ها وضعیت اقتصادی مردم بویژه کارگران بهبود یابد ولی این چنین نشد. حتی طی اعلام بخشنامه شورای عالی کار، دستمزد کارگران علی رغم اعلام نرخ تورم توسط بانک مرکزی افزایش نیافت و این به دلیل آن است که تصمیم گیرندگان در این خصوص  کسانی هستند که قصد دارند با پایین نگه داشتن دستمزد کارگران بالاترین سود را نصیب خود و شرکایشان نمایند.

شورای عالی کار شامل نماینده دولت، نماینده کارفرمایان و نماینده خانه کارگر به عنوان نماینده کارگران! است. صراحتا باید گفت تصمیمات این شورا تا به حال به ضرر کارگران و در جهت منافع کارفرمایان بوده است. طبق ماده 41 قانون کار حداقل دستمزد کارگران با توجه به درصد تورمی که از سوی بانک مرکزی اعلام می شود تعیین می گردد. طی گزارشی در روزنامه دنیای اقتصاد نرخ تورم در سال 90 با اعلام ارزیابی بانک مرکزی 21 درصد بوده است که اسدالله عسکر اولادی رئیس اتاق بازرگانی ایران و چین اظهار داشت که نرخ تورم در همین ماه به 40 درصد رسیده است. البته واضح است که نرخ رسمی اعلام شده تورم شاخص مناسبی برای افزایش حداقل دستمزدها نیست زیرا همیشه تورم واقعی بیشتر میزان اعلام شده بانک مرکزی است.مسعود نیازی مسئول کمیته مزد کانون عالی انجمن صنفی کارگران ایران به خبرگزاری ایرنا گفته بود حداقل دستمزد کارگران در سال 91  مبلغی معادل 720 هزار و 530 هزار تومان برآورد شده است.محمد یار احمدیان رئیس مجمع نمایندگان کار کشور حداقل دستمزد کارگران را با احتساب حاصل ضرب نرخ تورم 26 درصد در سال 90 و بعد از افزایش 30 درصد قیمتها در فاز اول هدفمند کردن یارانه ها، 416 هزار تومان دانست. این ارقام بر  اساس قیمت 5 قلم کالای اساسی یعنی بهداشت و درمان، خوراک، مسکن ، حمل و نقل و انرژی محاسبه می شود. در سال 90 دستمزد کارگران 4 مرتبه زیر خط فقر اعلام شد و حتی خوشبین ترین افراد پیگیر مسائل کارگران نیز نمی توانستند تصور کنند که حداقل دستمزدها در سال 91 دست کم  دوبرابر گذشته نشود تا اینکه به رقم نصف خط فقر برسد.

واضح است که با دستمزد 400 هزار تومان  هیچ کارگری نمی تواند زندگی آسوده را برای خود تامین کند و کارگران هیچ گاه ادعای عدالت اجتماعی مسئولین را باور نکرده و در عین حال برای بهبود وضعیت خویش و خواست خویش برای تغییر این وضعیت به سمت زندگی شایسته و یکسان برای همه، بدون ترس تمام تلاش خود را بکار انداخته و آماده پرداخت بهای آن نیز می باشند. دیگر کارگر اجازه نمی دهد که مورد بهره کشی قرار گیرد و حاصل کار وی از سوی هیچ کسی تصرف شود.

به نظر ما مشکل اصلی عدم آگاهی کارگر از حق و حقوق خود می باشد و این همچون معضلی بر پیکره جامعه کارگری ایران  نمایان شده است. ما کارگران باید خود بدانیم که با آگاهی از قوانین  و اطلاع از وضعیت دیگر کارگران است که می توانیم شرایط را به نفع خود تغییر دهیم. ما باید راه حل را در اتحاد و ایجاد تشکلات مستقل کارگری بجوییم. باید در انتخابات اعضای هیئت مدیره تشکل ها با هوشیاری کامل و حضور پر رنگ  افرادی را برگزینیم که توانایی و جسارت لازم را داشته باشند.

 در پایان انجمن خبازی های مریوان و سروآباد مطالبات کارگران را در بند های زیر بیان می کند:

1.طبق ماده 6  قانون بیمه بیکاری سازمان تامین اجتماعی هر کارگری که 6 ماه سابقه بیمه داشته باشد و اجبارا بیکار شده باشد باید تحت پوشش بیمه بیکاری قرار گیرد. اما این سازمان با صدور بخش نامه هایی این مدت را به 1 سال افزایش داده است و ما خواهان لغو این بخش نامه ها هستیم.

2.از سازمان تامین اجتماعی می خواهیم با توجه به نیاز فوری بیمه شدگان در خصوص احداث بیمارستان تامین اجتماعی سریع تر اقدام نماید و بیش از این به 13 هزار نفر بیمه شده در شهرستان های مریوان و سروآباد وعده های دروغ ندهد.

3.ما خواهان آن هستیم که دیگر افزایش دست مزد کارگران خباز مشروط به گران شده نان نباشد و متناسب با نرخ تورم و گرانی در کشور دستمزد زحمت کشان خباز افزایش یابد.

4. ما خواستار لغو تمامی قراردادهای سفید امضا هستیم که این روزها دامنگیر کارگاه های کوچک هم شده است و در واقع بلایی دیگر است که امنیت شغلی کارگران را بیش از پیش تهدید می کند.

              با اتحاد وهمفکری به تمامی خواستهایمان خواهیم رسید

 به تمامی کارگران خباز شهرستانهای مریوان وسروآباد؛

کاگران عزیز با توجه به نزدیک شدن۱۲اردیبهشت روز جهانی کارگراین انجمن درنظر دارد مراسم 1۲ اردیبهشت را مستقل و فقط با حضور کارگران وخانواده های زحمتکش آنان درصورت دادن مجوز در تالار کانی به دلایل زیر برگزار نماید:

 ۱-      هر ساله تمامی زحمات مراسم به دوش کارگران خباز بوده اما جوایز کارگران پتوهای ناقابلی بوده که اصلاً در شان ومنزلت کارگران خباز نبوده است.

2-      هر ساله اسامی کارگران در آخر مراسم قرائت میشود وتمامی ارگانهای دیگر جوایز خود رادریافت نموده واز سالن خارج میشوند وبه جز خود کارگران خباز کسی نیست که آنها را تشویق کند.

3-      ما می خواهیم خانواده هایمان که در فقر وگرسنگی ما شریک هستند وهمراه با ما کارگران مصیبت ها را یدک میکشند ودر واقع آنان هستند که با قناعت وقوت قلب دادن به کارگران آنان را به آینده ای بهتر امیدوارتر میکنند دراین روز یعنی جشن کارگری همراه با کارگران بدانند که حداقل یک روز هم به نام کارگران در تقویم تمامی کشورهای جهان ثبت شده است ومی توان این روز را به نفع کارگران ورق زد.

4-      ما می خواهیم این اتحاد وهمبستگی کارگران وخانواده های آنان گامی در جهت رسیدن به خواسته های صنفی کارگران وایجاد تشکلهای مستقل کارگری باشد.

5-      دراین مراسم   کارگر نمونه نخواهیم داشت چون از نظر ما تمامی کارگران نمونه هستند وبه پاس حضور کارگر وخانواده های آنان یک شاخه گل به همین مناسبت تقدیم می شود.

لذا از تمامی کارگران وفرزندان آنان دعوت می شود به مناسبت روز جهانی کارگر،هرگونه مطلب،شعر و مقاله ای  دارند ویا هرگونه راهنمایی دیگر در جهت هرچه باشکوه تر برگزار کردن این مراسم را دارند همراه با این برگه تا مورخه 25/1/91 به انجمن صنفی کارگران خباز ارائه دهند تا برای قرائت آن توسط خود فرد در روز مراسم برنامه ریزی شود

حتماً نظرات شما برای ما ارزنده وقابل استفاده خواهد بود ما را از راهنمایی های خود بی بهره نسازید.

ضروری است کارگران در این ایام وتا تعیین دستمزدها حضوری فعال در انجمن داشته باشند.                                 

از ابتدای سال جاری با برگزاری کلاسهای آموزش فنی وحرفه ای وارتقاء کیفیت کاری وآگاه ساختن کارگران از حقوق قانونی خود طی چند دوره نزدیک به 200 نفر از کارگران خبازیهای شهرستانهای مریوان وسروآباد در این کلاسها شرکت نموده وگواهینامه مهارت فنی وحرفه ای دریافت نمودند.

ابتدا این کلاسها در مرکز آموزش فنی وحرفه ای 22 گولان شهرستان مریوان برگزار

می شد  واین برای کارگران خباز دردسر ساز بود زیرا این مرکز در خارج از شهر مریوان قرار دارد ورفت وآمد کارگران خود هزینه ای بر دوش آنان تحمیل میکرد واز لحاظ زمانی هم برای کارگرانی که روزها کار میکردند حضور در این کلاسها غیر ممکن بود.

لذا با پیگیریهای انجمن وهمکاری عزیزان در مرکز آموزش فنی وحرفه ای ومدرس شایسته آقای مهندس تورج احمدی زاد این کلاسها در محل انجمن صنفی کارگران خباز برگزار شد

واین تصمیم تسهیلی برای حضور کارگران دراین کلاسها بود ما به عنوان اعضای هیئت مدیره انجمن برگزاری این کلاسها را گامی به جلو در راستای احقاق حقوق کارگران میبینیم

چون کارگران با آگاه شدن از آگاهی و دانش دیگر کارگران وجمع شدن حداقل 30 کارگر در یک زمان ودر کنار هم آنان را به ایجاد یک تشکل مستقل کارگری جهت به ثمر رسیدن مبارزات کارگری علیه سرمایه امیدوارتر میکند.

وما از تمامی کارگران میخواهیم با حضور در این کلاسها هم به کیفیت کاری خود ارتقاء دهند هم از کم وکاست آگاهیهای خود نسبت به محیط کار وهم از ضعف های قانون کار آگاه  شوند ونسبت به آینده خود وفرزندانشان بی تفاوت نباشند وخود را در برابر اتفاقاتی که برای دیگر کارگران پیش میاید مسئول بدانند وبرای حل معضل اخراج گروهی وخیلی آسان کارگران از طرف کارفرمایان متحد شوند

این انجمن با دعوت از تمامی کارگران خباز شهرستانهای مریوان وسروآباد ومسئولین اجرایی شهرستان ومهندس اقبال محمدی نماینده محترم شهرستانهای مریوان وسروآباد درمجلس شورای اسلامی و باحضور بیشتر از200 نفر ازکارگران خباز وجمعی از فعالین کارگری درمورخه 28/7/90 دومین مجمع عمومی سالانه خود را برگزار نمود.

ابتدا اعضای هیئت مدیره عملکرد سالانه انجمن را مورد بحث وبررسی قرار دادند وبعد خواسته های انجمن به سمع ونظر حضار رسید از جمله دعوت از تمامی کارگران برای عضویت وحمایت از انجمن جهت اعتراض به دستمزدهای تحمیلی وتحقیر آمیز شورای عالی کار . درخواست تاسیس صندوق قرض الحسنه کارگران خبازکه مورداستقبال کارگران خباز قرارگرفت.پیشنهادایجاد تعاونی مصرف برای کارگران ودرخواست از نماینده مجلس درخصوص توضیح در باره قانون کار جدید وپیشنهاد بازنگری قانون کار جدید به مهندس اقبال محمدی ومطرح کردن آن در مجلس جهت به سخت وزیان آور شناختن شغل نانوایی وتعیین سقف 20 سال سابقه بیمه کارگران جهت بازنشستگی .همچنین توضیح ایشان در مورد احداث بیمارستان تامین اجتماعی شهرستان مریوان که قول دادند درصورت موافقت شهرداری در سال جاری کار ساخت وساز بیمارستان تامین اجتماعی  شروع میشود.

درپایان جلسه کارگران از انجمن صنفی خواستند به طور جدی پیگیر خواسته های صنفی آنان باشد ودر جهت به ثمر رسیدن این خواسته ها همچنان به تلاش خود ادامه دهد

اتحاد كارگران يك ضرورت فوري

قبل از هر بحثي بايد بدانيم كارگر در كجاي جامعه وچه نقشي در پيشرفت آن دارد. اول كارگر بايد خود را به عنوان فردي كه جامعه از دست رنج اوزندگي را هديه ميگيرد قبول داشته باشد كارگر بايد لباس تنش را كه همان لباس كهنه ي كار است با ارزش بداند وآن را برلباسهاي پر سيم وزر سرمايه داران واستثمارگران ترجيح دهد. و با آگاهي از وظايف وآگاهي از حقوق قانوني خود قبل ازهر كس به خود وخانواده اش خدمت كند. كارگري كه از حقوق خود آگاه باشد آنچه را كه بايد، به نحو احسن انجام ميدهد ونميگذارد از او سؤ استفاده شود.

 كارگر بايد اين حقيقت را باوركند به غير از خودش كسي به فكر او نيست.

ديگر دنيا آن دنياي دور ودراز ديروز نيست.در سايه اينترنت ورسانه ها دنيا دهكده شده است ودسترسي به دور ترين ودشوارترين جاي جاي اين كره خاكي امكان پذير است واين راهم سرمايه داران بهتر ازما ميدانند وشيوه هاي بهره كشي از انسان را مدرنتر وآسانتر ياد ميگيرند وراههاي گريز از قانون را خوب ميدانند.

واما ضرورت اتحاد كارگران ازديدگاه من با جهاني شدن اقتصاد، سرمايه داران گردن كلفت تر وزورگوتر شده وخواهند شد و با وجود تحولات اخير دراقتصاد دنيا كه در جهت منافع كارگران پيش نمي رود كارگر راهي جز اتحاد ندارد.

 مشاهده مي شود برخي ازكارفرمايان با سوء استفاده از ناآگاهي كارگران آنان را به دوري جستن از تشكلات كارگري سوق ميدهند و با موزي گري منحصر به خود عملكرد تشكلات كارگري را وارونه جلوه مي دهند و متاسفانه اين راهكار ضد كارگري هم ازسوي تعدادي ازكارگران مورد استقبال قرارميگيرد. بي خبر ازاينكه همين دوري جستن از طبقه كارگر و ناآگاه بودن از وضعيت هم قطاران، دراولين فرصت ضربه بر پيكره همان كارگرميزند.

لازم است ما كارگران درهرصنف ودرهركجاي دنيا كه باشيم از وضعيت ديگر كارگران درجاي جاي دنيا آگاه باشيم وشادي آنها را شادي خود وغم هايشان را غم خود بدانيم درشاديهايشان شريك وبراي كم وكاستي وغم وغصه هايشان ستوني محكم وپشتوانه اي آگاه ودلسوز باشيم.

ما بايد اين را بدانيم همين وضعيتي كه امروز موجود است وامكاني براي نفس كشيدن هست درسايه تلاش اندك كساني به دست آمده است كه حتي نان شب را نداشته اما با ايمان به اراده خود وكارگران راه سخت ودشواري را پيمودند كه براي بعضي ها به قيمت جان عزيزشان انجاميد. مثلاً اول ماه مه با درخون خود غلتيدن تعدادي از كارگران شيكاگو براي ما به ارمغان آمد وما براي هميشه مديون آنان وخانواده هايشان خواهيم ماند.

و اما كارگربايد بااتحاد وآگاهي ازقانون درجهت رفع كمبودها ونواقص قانوني گام بردارد،ما اگر ازقوانين آگاه باشيم نواقص آنرا راحت تر تشخيص ميدهيم. چرا ما مجبور به تبعيت ازسليقه افرادي باشيم كه سوار برقانون، قوانين را به ضرر ما تعبير مي كنند. چه كسي ميگويد كارگربايد هرقانوني را رعايت كند. هرقانون مدت زمان وتاريخ مصرف دارد. چه كسي ميگويد ما توان مقابله بازورگوئيهاي استثمارگران رانداريم .مگرنمي دانند اگر كارگر اراده كند هيچ سرمايه داري آسوده نخواهد بود.قانون جديد كار بايد به دست پينه بسته كارگراني آگاه ورنج كشيده اي نوشته شود كه درد گرسنگي ورنجوري را با پوست واستخوان چشيده باشند. تا درآن قانون ازحق فرزندان كارگر دفاع شود كه ديگر به كارگر وفرزندان او به عنوان انسانهاي درجه 2و3 نگريسته نشود.

اگرما متحد شويم اين ما هستيم براي صاحبان سرمايه تعيين تكليف ميكنيم كه چگونه وبا چه دستمزدي كاركنيم. شما كارگران بگوئيد ويك مورد ازمايحتاج جامعه را نام ببريد كه بادستان كارگر تهيه وتوليد نشود.پس بيائيد خود را باور كنيم ومتحد شويم. به قول آن فرزانه اي كه گفته است " مگر كارگران با اتحاد خود چه چيزي جز زنجيرهايشان را ازدست ميدهند اما با اين اتحاد جهاني را به دست مي آورند ".

بيائيد به يمن رهايي ازاين زنجيرهاي نامبارك جهاني آسوده و دور ازجنگ و گرسنگي را براي دنيا وفرزندانمان به دست آوريم.

با اجراي قانون هدفمند كردن يارانه ها در 1/10/89 وبه تبع آن افزايش قيمتها.درشهرستان مريوان هم اين چنين شد.قيمت نان يك شبه از 24 تومان به 75 تومان رسيد البته وزن آن 10 گرم هم كمتر شدواين گراني باعث شد كه مردم اين شهرستان هم مانند تمامي نقاط ايران مصرف روزانه خود را اصلاح كنند.

قبل از اجراي اين قانون كارفرمايان محترم آرد بي دفاع يارانه اي بيت المال را كيلويي75 ريال از دولت مي خريدند وآن راحيف وميل ميكردند. اما باگران شدن آرد. بازار سياه فروش آرد هم به پايان رسيد.

انجمن صنفي كارگران خباز شهرستانهاي مريوان وسروآباداز اين اقدام دولت استقبال ميكند.

باهدفمند كردن يارانه ها دستهاي ناپاك سرمايه داران ازجيب ضعيف ترين قشرهاي جامعه بيرون آمد.

اما تبعات اين قانون برسركارگران چه آورد.

بنا به آخرين آمار هنوز شهرستان مريوان صد هزار نفر نشده است وطبق قانون اصناف بايد براي هر هزارنفر يك نانوايي وجود داشته باشد.اما به بركت مسئولين شهرستان به غير از كارگران خباز هر فردي كه نفوذ بيشتري داشت صاحب امتياز نانوايي شد.

در سال 88 فقط در داخل شهر حدود91نانوايي وجود داشت وسايه اين تعداد نانوايي بر سر شهر سنگيني ميكرد تا اينكه دست برادران زحمتكش اتحاديه كارفرمايان وبازرگاني محترم براي واگذاري آزادپزها باز شد

كه در طول يكسال واندي نزديك به 40نانوايي آزاد پز را به افراد سودجو واكثراً به نام خانمهايشان واگذار كردند. ودر واقع به صورت فله اي نانوائيها را حراج نمودند ودر هر كوچه وخيابان اين شهر در مغازه هاي 15 الي 25 متري يك واحد نانوايي با حداقل امكانهاي بهداشتي شروع به فعاليت نمود جالب اينجاست شبكه بهداشت ودرمان محترم ميفرمايند نبايد فضاي محل استفاده براي نانوايي كمتر از 70متر باشد

حال سؤال اينجاست آيا از نظر بهداشت اين مكانها تاييد مي شدند.

اما موضوع كارگران. بامشخص شدن مصرف واقعي نان دراين شهرستان وبه فروش نرفتن آرد از سوي كارفرمايان برسر كارگران اين زحمتكشان بي توقع چه آمد.

پخت روزانه نانواييها به نصف وحتي دربعضي جاها كمتر هم رسيد وبا توجه به كيسه اي بودن دستمزد كارگران مريوان درآمد آنان هم نصف شد يعني در چندين نانوايي به كمتر از حداقل دستمزد قانوني رسيد.

حتي مشاهده ميشود چندين نانوايي آزاد پز ودولتي تعطيل  وباعث بيكاري كارگران شده است وكارفرماياني كه قبلا اربابي ميكردند حالا خود مشغول به كار شده اند و كارگران را اخراج ميكنند. درواقع هدفمند كردن يارانه ها به ضرربسياري از كارگران خباز عمل كرد. وباز هم با شروع به كار نمودن نانوايي صنعتي كه قرار است درسال آينده در مريوان فعاليت خود را آغاز نمايد آيا فكري به حال كارگران خباز ميشود. كارگري كه يك عمر با كمترين دستمزد بيشترين زحمت را كشيده  وبيشترين خدمت را به جامعه ارائه داده است وباسيلي صورت خود وخانواده اش را سرخ كرده است به چه سرنوشتي دچار ميشود .

آيا آناني هم كه امروز كار ميكنند به جمع بيكاران مي پيوندند وراهي تهران وشهرهاي ديگر ميشوند.

آيا دولت محترم درسال آينده دستمزدهارا افزايش ميدهد يا آن گونه كه شايع است مي فرمايند با دادن يارانه هاي نقدي ديگر تورمي وجود ندارد وافزايش دستمزدها خود باعث تورم زايي ميشود .

                            بسمه تعالي                        

خداوندا تورا سپاسگذارم كه خدمت به همنوعانم را هر روز نزدم شيرين تر ميكني،

واز تو تمنا دارم كه مرا دراين راه ياري دهي ،خدايا مردنم را دراين راه آرزومندم چون حداقل اميد رستگاري آخرت درپي خواهد داشت،تاريخچه اي از روز جهاني كارگر

امروز11 ارديبهشت روز جهاني كارگر وروز نجات كارگران از بردگي واستمثار.

ما كارگران هم صدابا تمامي كارگران جهان ضمن محكوم نمودن جنايت وحشيانه وكشتار كارگران شيكاگو توسط رژيم آمريكا درسال 1886 باتمامي كارگراني كه در راه رسيدن به دنيايي بهتر.دور ازخشونت .فقر وگرسنگي تلاش كرده وميكنندپيمان ميبنديم از هيچ كوششي در راه رسيدن به اهداف صنفي خود ودر جهت پيشبرد جامعه اي مدرن سالم وآگاه دريغ نورزيم.

عزيزان مطالبم را به دو بخش تقسيم ميكنم ابتدا روي سخنم با كارگران عزيز است. وبعد خطاب به مسئولين آن را ادامه ميدهم.

برادران وسروران گرامي قبل از هر چيز خوب است بدانيم امروز ما براي چه چيزي در اين مكان جمع شده ايم 124 سال پيش در ايالت شيكاگوي آمريكا كارگران با ريختن به خيابانها به وضعيت اسف بار خود اعتراض نموده كه  توسط پليس وحشي ومزدوران آمريكايي تعدادي از آنها كشته وزخمي شدند واز آن روز به بعد اول ماه مه به روز اعتراض به سركوب وبهره كشي از كارگران تبديل شد تا اينكه بعداً در كنگره پاريس اول ماه مه به پاس كشته شدگان شيكاگو روز جهاني كارگر نامگذاري شد.

من از اين تريبون 11 ارديبهشت را به تمام كارگران زحمتكش ايران اسلامي وخانواده هاي صبور وكم توقعشان تبريك ميگويم ولازم است بگويم آفرين برشما خانواده هاي كارگران كه حاميان راستين ودلسوز كارگران هستيد اين شما هستيد كه با دلگرمي دادن به كارگران آنان را تشويق به زنده كردن زندگي وبخشيدن جاني دوباره به جامعه ميكند. اين روز يادگار همبستگي وزنده نگه داشتن ياد كارگراني است كه جان خود را براي به ثمر رساندن درخت آزادگي فدا كردند ولازم است ما كارگران هم اين را بدانيم براي رسيدن به خواسته ها واهداف صنفي خود راهي جز اتحاد وهمبستگي نداريم .كارگر بدون داشتن تشكل هاي مستقل صنفي نميتواند براي به دست آوردن مطالبات خود كاري بكند .

بعد از خداوند كارگران توليد كنندگان اصلي تمامي ثروتها ونعمتهاي موجود درجامعه هستند وداشتن يك زندگي سالم طبق بالا ترين استانداردهاي زندگي امروزي را حق مسلم خود ميداند واين ميسر نميشود مگر با همدلي وهمفكري شما كارگران  من از شما عزيزان مسرانه ميخواهم با پيوستن به تشكلها وانجمن هاي صنفي وآگاهي و پشتيباني  قانون كار به جنگ نا برابريها برويم ودنيايي آسوده  براي فرزندان خود وجامعه را مهيا كنيم.فعاليت انجمن ها را از نزديك زير ذره بين قرار دهيد و نسبت به انتخابات اعضاي هيئت مديره بي تفاوت نباشيد وافرادي لايق شايسته ودلسوز را براي هيئت مديره ها انتخاب نمائيد به نظر بنده انتخابات انجمن ها كمتر از انتخابات مجلس ورياست جمهوري نيست چون نفع وضرر آن مستقيم به خود كارگر برميگردد پس لازم است از همين امروز به اين اتحاد وهمبستگي بيانديشيم. 

استعفاي دبير انجمن صنفي كارگران خباز شهرستانهاي مريوان وسروآباد

آقاي حميد هجراني يكي ازفعالترين فعالين كارگري ودبير انجمن بود.

ايشان طي مدت چندين سال فعاليت خود در انجمن صنفي درسمت هاي مختلف به جامعه كارگري مريوان خدمت كرد وبعد از انتخابات 28/9/88 انجمن صنفي وشروع دوباره فعاليت انجمن به عنوان دبير انجمن انجام وظيفه كردند.

حضور آقاي حميد هجراني باعث دلگرمي تمامي كارگران واعضاي هيئت مديره بود .وجود ايشان درجلسات تعيين دستمزد دوسال اخير باعث افزايش 78 درصدي دستمزد كارگران شهرستانهاي مريوان وسروآباد شد.

اماآقاي هجراني بعد ازاينكه به اجبار وبعد از قانون هدفمند سازي يارانه ها مثل بسياري از كارگران ديگر بيكار شدند ديگر طبق اساسنامه انجمن نميتوانستند در انجمن ما فعاليت كنند وچند بار هم از سوي آقاي...مورد كم لطفي قرارگرفتند.

نهايتا در تاريخ 9/3/90 استعفاي خود راتسليم اعضاي هيئت مديره نمود

كه بانهايت تاسف مورد تاييد اعضا قرار گرفت.

انجمن صنفي كارگران خباز شهرستانهاي مريوان وسروآباد بدون آقاي حميد هجراني راه سخت ودشواري  درپيش خواهد داشت.اما ما مسرانه راه خود را هرچند دشوار ادامه ميدهيم وتمامي خواستهاي صنفي كارگران را مطالبه ودريافت خواهيم كرد وبراي آقاي هجراني هم آرزوي موفقيت درتمامي مراحل زندگي ميكنيم.

به تمامي برادران عزيز وسروران گرامي درانجمنهاي صنفي كارگران خباز استان كردستان،

سلام عليكم،

قبل از هرچيز بايد عرض كنم باتوجه به اينكه انجمن صنفي كارگران خباز شهرستانهاي مريوان وسروآباد نزديك به دو سال است فعاليت صنفي خود را آغاز كرده است واز اينكه اين جسارت را به خود داده ايم ما را ببخشيد چون نشان از بي ادبي مانيست بلكه اين ديدگاه ما نسبت به وضعيت اسف بار كارگران است وبه دنبال راه چاره اي براي آن هستيم.

نمايندگان محترم كارگري در سطح استان با توجه به اينكه بعد از قانون هدفمند سازي يارانه ها ويكسان شدن قيمت نان در استان وهمچنين يكساني هزينه هاي كارفرما همچنان دستمزد كارگران خباز شهرهاي استان متفاوت است .

باتوجه به دستمزد هاي تحميلي وتحقير آميز شوراي عالي كاروهماهنگ نبودن آن با سبد معيشتي كارگران اين وظيفه بردوش ما به عنوان نمايندگان كارگري است با توجه به تعهد شرعي وانساني كه در پيشگاه خداوند به كارگران داده ايم به فكر حمايت بيشتر از اين قشر زحمتكش وبي دفاع باشيم.

همانگونه كه همه ميدانيم هر ساله كارفرمايان واتحاديه محترم آنان به دنبال بهانه هاي مختلف ميگردند كه دستمزد كارگران را حتي اگر يك روز هم شده ديرتر پرداخت كنند تازه به يك ياچند ماه هم مي انجامد.

متاسفانه با نداشتن آگاهي كامل از قانون كارمشاهده ميشود مااعضاي هيئت مديره ها دربعضي مواقع به ضرر كارگران عمل ميكنيم وباتوافق باكارفرمايان بر سردستمزد هاي كيسه اي وتختي وحتي بعضاً كمتر ازقانون كاركارگران را مجبور به كار ميكنيم.

لذا ما انجمنهاي صنفي  استان كردستان بايد ازهمين امروز به فكر ايجاد كانون يا انجمني قدرتمند وآگاه به مسائل صنفي كارگري وقانو ن كار باشيم.

 چون چاره اي جز اتحاد وهمبستگي براي احقاق حقوق صنفي كارگران نداريم.

از تمامي عزيزان استدعا داريم در صورت تمايل با انجمنهاي ديگر تماس بگيرندو تاريخي را براي جلسات هماهنگي ايجاد كانون بگذاريم وما هم به عنوان عضوي خدمتگزار در خدمت شما خواهيم بود.